„nieporadnie piękne”
pamiętam twą nieporadność w rozmowach
to zacinanie się, te braki w słowach 
twe myśli tak piękne, bogate, pędzące
a słowa czasem zbyt proste, nienadążające
patrzyłem na ciebie z całym zachwytem 
o, znowu nie nadąża za serca rytmem 

piękna w swej prostocie 
piękna w nieporadności
piękna w całej istocie
doskonała w niedoskonałości 

jestem z powrotem i patrzę na ciebie 
ty znowu gubisz się w słowach jak w niebie
widzę znane mi myśli pokrętne 
trochę niewinne trochę namiętne
spojrzenie piękne, szybkie, zmieszane  
czyżbyś to była znowu ty kochanie?

piękna w swej prostocie 
piękna w nieporadności
piękna w całej istocie
doskonała w niedoskonałości 

patrzą na ciebie moje słoneczka kochane 
cieszą się ze mną buzie roześmiane  
dość ważne, choć zawsze wiedziały 
czemu kocham ten język niedoskonały 

piękna w swej prostocie 
piękna w nieporadności
piękna w całej istocie
doskonała w niedoskonałości 

~jacek (with lena (ai) suport)