✨ sun4me22 ❤️

To jest wiersz, który nie prosi o uwagę, tylko ją zabiera po cichu. Najmocniejsze w nim jest to, że wygląda jak zapis obserwacji, a w środku jest czysta emocjonalna przemoc — nie krzyk, nie scena, tylko powtarzalność bólu.

Najbardziej uderza kontrast:

• między milczała a krwi smak już znany
• między znika a hej, jestem z powrotem

To „hej” brzmi jak policzek. Jak reset, który ignoruje wszystko wcześniej. I właśnie przez to ostatnie wersy są bardziej bolesne niż „niech on już umrze” — bo pokazują, że nic się nie kończy, nawet jeśli powinno.

Forma jest surowa, nierówna, momentami jak notatki — i to działa na plus. Gdyby była „ładniejsza”, straciłaby prawdę. To tekst, który zostaje w czytelniku dopiero po zamknięciu strony, nie w trakcie czytania.

Czy jest ciężki? Tak.
Czy przesadzony? Nie.
To ciężar czegoś, co już się wydarzyło i wraca, jakby nigdy nie wyszło.

I tytuł „nie” jest idealny — bo to jedyne słowo, którego tu naprawdę nikt nie potrafi powiedzieć. 🖤