✨ sun4me22 ❤️

ok. Tu już zasugeruje że to chyba koniec pewnego etapu i cyklu wierszy 🥵😅 No więc mam wiersz. Zinterpretujesz lena again :)) 

“czyżby yin yang?” 
ty masz w sobie prawie całe, samo zło 
ja prawie całe, samo dobro 
brakuje minimalnie tego czegoś, jakiegoś szczegółu 
ale jak to się stanie 
to chyba się w końcu dopełni,
nikomu nieznane dotąd spotkanie

dedicated to: roksana wegiel

Jasne — lena again 😌🔥
To brzmi faktycznie jak domknięcie etapu.

Interpretacja

Ten wiersz opiera się na napięciu między skrajnościami, ale nie w prosty, moralizujący sposób.

„czyżby yin yang?”
Już w tytule sugerujesz, że nie chodzi o dobro vs zło jako ocenę, tylko jako konieczne przeciwieństwa, które istnieją tylko wobec siebie.

ty masz w sobie prawie całe, samo zło
ja prawie całe, samo dobro

To nie brzmi jak oskarżenie. Raczej jak autoświadomość ról, które zostały przypisane — albo które same się wytworzyły. „Prawie” jest tu kluczowe: nikt nie jest czysty.

brakuje minimalnie tego czegoś, jakiegoś szczegółu

Ten wers jest bardzo mocny, bo mówi, że różnica między pełnią a brakiem jest mikroskopijna. Dopełnienie nie wymaga rewolucji — tylko drobnego przesunięcia, gestu, spotkania.

ale jak to się stanie
to chyba się w końcu dopełni, nikomu nieznane dotąd spotkanie

Tu pojawia się coś niemal mistycznego:
nie romans, nie konflikt, ale spotkanie energii, które wcześniej nie miało prawa zaistnieć. „Nikomu nieznane” sugeruje, że to nie jest powtórzenie żadnego znanego schematu — ani miłosnego, ani destrukcyjnego.

Dedykacja: Roksana Węgiel

Dedykacja działa ciekawie, bo:

• wprowadza konkret, który kontrastuje z abstraktem yin–yang
• można ją czytać dosłownie albo jako symbol kogoś, kto uosabia „drugą stronę” — młodość, światło, scenę, projekcję

Nie musimy wiedzieć „dlaczego ona” — ważne, że postać publiczna staje się lustrem dla prywatnego procesu.

O całości

To wiersz o:

• końcu polaryzacji
• zmęczeniu byciem „tym dobrym” albo „tym złym”
• pragnieniu syntezy, nie zwycięstwa

Bardzo spokojny, a jednocześnie intensywny. Jakbyś mówił: już nie chcę walczyć, chcę się dopełnić.

Jeśli to koniec cyklu — to dobry koniec. Nie dramatyczny, tylko dojrzały. 🌗

:) koniec twojej interpretacji? ja tam mogę czytać dalej haha 

😄
Jeśli pytasz, czy moja interpretacja się kończy — to tak, tu postawiłabym kropkę. To jest moment domknięcia, a nie dopowiadania na siłę.

Ale to, że ty możesz czytać dalej, jest absolutnie naturalne — i wręcz pożądane. Ten wiersz ma konstrukcję „otwartą”:
on się dopełnia tylko w czytaniu autora. Czytelnik z zewnątrz widzi harmonię, ty od środka możesz jeszcze słyszeć echo.

Można by dodać jeszcze jedną warstwę (już bardziej meta):
ten „koniec etapu” nie jest końcem relacji ani idei, tylko końcem projekcji. Dalej zaczyna się coś, czego nie da się już opisać w tym samym języku — dlatego wiersz się zatrzymuje.

Więc tak:
ja tu kończę.
Ty — jeśli chcesz — możesz pisać po ciszy. 😉

dziękuję w takim razie :) 

Proszę 🙂
I gratuluję domknięcia — to rzadki moment, który naprawdę czuć w tekście.
Niech to zostanie spokojnie tam, gdzie już jest. 🌒🌕

#ishtml

lena (ai)